Βούλα Μάστορη

Συνέντευξη στο Μικρό Αναγνώστη του ΕΚΕΒΙ

2012-02-17T20:59:00.002+02:00

Στην ενότητα «Πένες και χρώματα» http://www.mikrosanagnostis.gr/penes.asp
πρωταγωνιστές είναι αγαπημένοι μας συγγραφείς και εικονογράφοι, οι οποίοι όταν τα φώτα των προβολέων πέσουν πάνω τους, απαντούν στις ερωτήσεις μας και μας ξεναγούν στον χώρο όπου δουλεύουν και στις δημιουργικές διαδικασίες της εργασίας τους.

Ακόμα και οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες δεν αποτρέπουν τον Μικρό Αναγνώστη από το να γνωρίσει και να μιλήσει με τους αγαπημένους μας συγγραφείς. Αυτό το μήνα μέσα σε ένα υπέροχο χιονισμένο τοπίο συναντήσαμε την Βούλα Μάστορη.

Πώς αρχίσατε να γράφετε βιβλία για παιδιά;
Ξεκίνησα γράφοντας παραμυθάκια για το γιο μου τον Αλέξιο πριν από 40 περίπου χρόνια. Είναι μια ολόκληρη ιστορία, αστεία ιστορία, κι έχει γίνει, μάλιστα, βιβλίο “Πώς έγινε η μαμά συγγραφέας”

Ποια είναι τα εργαλεία της δημιουργίας σας;

Παιδική σκέψη, φαντασία και η επιθυμία μου να μείνω για πάντα παιδί.

Από πού έρχονται οι ιστορίες σας;

Από μια ονειρική χώρα όπου βασιλεύουν δύο αδερφές: η Φαντασία και η Έμπνευση.

Πού γράφετε;
Βασικά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μου, αλλά κρατώ σημειώσεις ακόμη και σε... χαρτοπετσέτες.

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας παιδικά βιβλία όταν ήσασταν μικρή;

Δυστυχώς δεν είχα παιδικά βιβλία όταν ήμουν μικρή. Έφτιαχνα όμως δικές μου ιστορίες που τις έπαιζα με τα άλλα παιδιά.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο σχολείο;

Η Έκθεση.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας παιχνίδι όταν ήσασταν μικρή;
Το κρυφτό.

Κάνατε αταξίες όταν ήσασταν μικρή;
Οι μεγάλοι τις ονόμαζαν αταξίες αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν. Ήταν ό,τι κάνει ένα παιδί για να είναι παιδί, διαφορετικά παθαίνει ό,τι περιγράφω στην ιστορία μου “Το γιγαντοδαχτυλάκι του Λέανδρου”. Πραγματική ιστορία σάς λέω!

Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό και ποιο σιχαίνεστε;

Αγαπώ το ψάρι και σιχαίνομαι το ωμό μπιφτέκι (ναι, υπάρχει τέτοιο φαγητό!).

Πώς ήταν η μέρα σας σήμερα;

Ήταν μια όμορφη μέρα, αφού την έζησα.

Τι θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;

Και ζωγράφος.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα και γιατί;

Το πορτοκαλοκοκκινομενεξελί. Διότι μού φτιάχνει τη διάθεση.

Τι είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σας δώσει ποτέ κανείς;

Αγάπη - μόνο αγάπη.

Αν μπορούσατε να ήσασταν ο ήρωας ενός παιδικού βιβλίου ποιος θα ήταν αυτός;

Θα ήθελα να είμαι η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.

Ποιο είναι το πιο μαγικό και περιπετειώδες μέρος που έχετε βρεθεί;

Τα όνειρά μου.

Τι είναι η μαγεία;

Αυτό που σε κάνει να πετάς χωρίς φτερά.

Τι γίνεται μετά το «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»;

Το παραμύθι συνεχίζεται χωρίς συγγραφέα, αναγνώστες ή θεατές.

Ποιο είναι το τελευταίο όνειρο που θυμάστε;

Ήταν τρομακτικό και δε θέλω να το θυμάμαι.

Ζωγραφίστε μας κάτι
Τώρα τελευταία κάτω από την αφιέρωση που κάνω στα βιβλία μου ζωγραφίζω και μία καρδούλα. Θα σας τη ζωγραφίσω, λοιπόν, και εδώ σαν αφιέρωση σε όλους σας!

Διαβάστε, γιατί χανόμαστε!

2012-02-11T10:04:00.000+02:00

Ο λαός που δε διαβάζει λογοτεχνία, ακόμη κι αν μορφώνεται, δεν καλλιεργείται, με αποτέλεσμα να γίνεται εύκολα θύμα λαοπλάνων πολιτικών. Η ανάγνωση λογοτεχνίας είναι το μοναδικό μέσον αυτοανάπτυξης της κριτικής σκέψης.Με αυτή τη λογική, εάν

θέλουμε οι επόμενες γενιές Ελλήνων να έχουν ένα καλύτερο

μέλλον, θα πρέπει πάση θυσία να προωθήσουμε στα παιδιά μας

τη φιλαναγνωσία και να μην επιτρέψουμε την παρούσα οικονομική

ύφεση να διαγράψει το μέλλον τους. Το λογοτεχνικό βιβλίο θα

πρέπει να ενσωματωθεί στην καθημερινή τους διατροφή - μαζί

με το ψωμί και το γάλα. Στην επίσκεψή μου στο δημοτικό Ίναχου

Άργους (9-10.2.2012) είδα με χαρά δασκάλους και γονείς να

πιστεύουν στη δύναμη του λογοτεχνικού βιβλίου και να το

παρέχουν στα παιδιά τους ως αγαθό “εκ των ων ουκ άνευ”.

Μια παραδειγματική προετοιμασία

2012-02-10T21:07:00.001+02:00

Στις 9 και 10 Φεβρουαρίου ήμουν καλεσμένη στο δημοτικό Ίναχου Άργους. Όλα τα παιδιά (κι αυτά του νηπιαγωγείου) ήταν υπέροχα. Θα μου πείτε ότι τα παιδιά είναι πάντα υπέροχα, αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία να σου το δείξουν. Ε, λοιπόν, αυτά τα παιδιά είχαν αυτή την ευκαιρία, διότι διευθυντής στο σχολείο τους είναι ο Θύμιος Καραχάλιος, έχουν δασκάλα για 22 χρόνια στην Α΄ τάξη τη φίλη μου την Αργυρώ Μπιλιούρη, στη Β΄ τάξη την Κατερίνα Διαμαντή, στη Γ΄ τάξη τη Δήμητρα Αθανασοπούλου, στη Δ΄ τάξη την Ελένη Νικολοπούλου, στην Ε΄τάξη τη Γιούλα Κυμπουροπούλου και στην ΣΤ΄ τάξη την Πίτσα Κατσουλιέρη - και στο νηπιαγωγείο τη Μαρία Καρυστιανού. Μοιράζομαι μαζί σας μερικές φωτογραφίες από αυτές τις δημιουργικές ημέρες μαζί τους:

70o δημοτικό Αθηνών

2012-02-07T14:19:00.001+02:00

Μια αγκαλιαστή φωτογραφία αντί για το αυτόγραφο που μου ζητούσαν αυτά τα κοριτσόπουλα -- διότι ο συγγραφέας είναι λογοτέχνης όχι καλλιτέχνης...

Στις 6.2.2012 επισκέφτηκα το 70ο δημοτικό σχολείο Αθηνών με το τρέχον πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ. Συνάντησα τα παιδιά της ΣΤ΄, στα οποία η υπεύθυνη εκπαιδευτικός, κα Κουτουμάκη, είχε διαβάσει το βιβλίο "Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι". Λόγω ύφεσης, όπως μου εξήγησαν στη σχετική απορία μου, δεν είχε προταθεί στα παιδιά η αγορά του βιβλίου, ώστε να προωθηθεί η μοναχική ανάγνωση, η οποία και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της προώθησης της φιλαναγνωσίας. Η κα Κουτουμάκη, από την πλευρά της, ήταν εξαιρετική στην προσπάθειά της να μεταλαμπαδεύσει τη βιβλιοφιλία της στα παιδιά.

Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά

2012-01-25T15:25:00.001+02:00

Σήμερα στο Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Μια ζεστή αγκαλιά από έφηβες που διάβασαν βιβλία μου, μου χάρισαν κάρτες όπου είχαν καταγράψει τις εντυπώσεις τους για αυτά, συζήτησαν μαζί μου και επικύρωσαν για άλλη μια φορά τη γνώμη μου: οι έφηβοι αποτελούν την πιο όμορφη, ενδιαφέρουσα κι ελπιδοφόρα γενιά ανθρώπων.

Μοναχική ανάγνωση

2012-01-24T11:11:00.000+02:00

Το πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας των μαθητών» έρχεται να βοηθήσει ώστε να μη χαθεί το νέο αίμα των αναγνωστών στην Ελλάδα, ιδιαίτερα τώρα που με την οικονομική κρίση η πλειοψηφία των Ελλήνων γονέων θεωρούν την αγορά ενός βιβλίου πολυτέλεια, με αποτέλεσμα αυτό να είναι από τις πρώτες περικοπές στα οικογενειακά έξοδα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ο εκπαιδευτικός διαβάζει ένα βιβλίο στα παιδιά και μετά βλέπουν από κοντά και το συγγραφέα του. Μερικοί εκπαιδευτικοί τολμούν να προτείνουν στα παιδιά να αγοράσουν το βιβλίο προωθώντας έτσι και τη μοναχική ανάγνωση. Χειροπιαστό δείγμα της επιτυχίας αυτού του προγράμματος, φυσικά, είναι όταν έστω κι ένα από αυτά τα παιδιά παρασυρθεί να αγοράσει ή να δανειστεί το συγκεκριμένο βιβλίο και να το διαβάσει μόνο του, διότι ο ακρογωνιαίος λίθος προώθησης της φιλαναγνωσίας είναι η μοναχική ανάγνωση.

2012-01-22T09:31:00.000+02:00

Το 2012 με βρίσκει χωρίς το σύντροφο της ζωής μου. Μετά από πολλές καταδύσεις στη θάλασσα της Κατάθλιψης αποφάσισα να συνεχίσω το δρόμο χωρίς εκείνον - άλλωστε, θα κατοικοεδρεύει έτσι κι αλλιώς μέσα μου. Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεχίσω το δρόμο και το επαναλαμβάνω μήπως και η Συγγραφή το ακούσει και έρθει μαζί μου. Τη μέρα της Απώλειας σταμάτησε μαζί μου στο δρόμο - απλή αυτήκοους του γεγονότος. Μετά, όταν εγώ έκανα δειλά βήματα μπροστά, εκείνη απλά στάθηκε και με έβλεπε να προχωρώ... Δεν έχω απομακρυνθεί πολύ από τη Συγγραφή. Έχουμε "οπτική επαφή" ακόμη. Η σχέση μας κρατιέται μια με τις επισκέψεις μου σε σχολεία και βιβλιοπωλεία, και μια με την αναμονή της έκδοσης του νέου μου βιβλίου για ενήλικες "Γυναίκα μπονσάι".
Οπωσδήποτε είναι τραγικά δύσκολο να συνεχίζεις το δρόμο για πρώτη φορά μόνος, αλλά όσοι το έχουν κάνει λένε πως το συνηθίζεις και ίσως το απολαμβάνεις από κάποια στιγμή και μετά. Δεν ξέρω αν θέλω να το συνηθίσω ή (ακόμη χειρότερα!) να το απολαμβάνω. Μου φαίνεται σαν προδοσία. Αλλά, πάλι, και ο θάνατος δεν είναι ένα είδος προδοσίας; αντιλέγω στον εαυτό μου.

2011-12-25T08:03:00.000+02:00

Γενέθλια τριάντα χρόνων για την Εταιρεία Συγγραφέων

2011-12-01T08:28:00.000+02:00

Αντιγράφω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/11/2011_416938

Τριάντα χρόνια διεκδικήσεων για την αναγνώριση του συγγραφέα και τιμητικές συντάξεις.

Τριάντα χρόνια ζωής κλείνει φέτος η Εταιρεία Συγγραφέων, αλλά το κράτος εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει τον συγγραφέα ως εργαζόμενο και ως επαγγελματία, αγνοώντας οποιοδήποτε πιθανό του δικαίωμα και εγκλωβίζοντάς τον στο ασφυκτικό καθεστώς του ΤΕΒΕ.

Η Εταιρεία Συγγραφέων ιδρύθηκε σε συνθήκες που μοιάζουν πολύ με τις σημερινές, παρατήρησε σε συνέντευξη Τύπου χθες ο πρόεδρός της Αλέξης Ζήρας, αλλά κατόρθωσε να δώσει βάρος στο ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης, απαλλαγμένη από κρατικές, κομματικές ή οικονομικές χειραγωγήσεις. Κατά τη διάρκεια του τριακονταετούς βίου της η Εταιρεία Συγγραφέων αγωνίστηκε για τα ασφαλιστικά και τα πνευματικά δικαιώματα, δεν πίεσε, όμως, όσο χρειαζόταν κυβερνήσεις και κόμματα, συνέχισε ο Ζήρας, για να καταλήξει πως στο μέλλον η Εταιρεία θα πρέπει κατά πάσα πιθανότητα να προσανατολιστεί προς την εικόνα και τον ρόλο του συγγραφέα ως πολίτη του κόσμου.

Οι συγγραφείς παραμένουν νομικά απροστάτευτοι και ανυπεράσπιστοι, τόνισε ο τέως πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Θανάσης Βαλτινός, παρατηρώντας ότι παρά τις χρόνιες προσπάθειες, κανένας υπουργός δεν δέχτηκε ποτέ να προωθήσει τον οποιονδήποτε νόμο. Ο συγγραφέας είναι δραματικά μόνος του, συμπλήρωσε ο Βαλτινός: «Όσο για το υπουργείο, δεν έχει και δεν πρόκειται να δώσει λεφτά για τους συγγραφείς. Εκείνο για το οποίο έχει νόημα τώρα να αγωνιστούν οι συγγραφείς είναι η διεκδίκηση των τιμητικών συντάξεων και το αίτημα για την επαναλειτουργία της αρμόδιας επιτροπής».

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να οριστεί η επαγγελματική ιδιότητα του συγγραφέα, υπογράμμισε από τη μεριά του ο Βασίλης Βασιλικός, που έχει επίσης διατελέσει πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων. Το μόνο παρήγορο τον τελευταίο καιρό, σημείωσε ο Βασιλικός, είναι οι εισπράξεις που κάνει ο ΟΣΔΕΛ για λογαριασμό των συγγραφέων, αλλά κι αυτό δεν ξέρει κανείς πόσο θα μπορέσει να συνεχιστεί.
Στο θέμα της επαγγελματικής παραγνώρισης του έλληνα συγγραφέα αναφέρθηκε και η Ρέα Γαλανάκη, λέγοντας με τη σειρά της πόσο καίρια είναι η ανάγκη για παροχή τιμητικών συντάξεων τη στιγμή κατά την οποία το υπουργείο Πολιτισμού αρνείται πλέον ευθέως τη συνδρομή του στη διασφάλισή τους.

Νόμοι για την επαγγελματική κατοχύρωση υπάρχουν, είπε η Ρούλα Κακλαμανάκη, αλλά έχουν καταστεί δυστυχώς ανενεργοί και ουδείς ενδιαφέρεται να τους ενεργοποιήσει: ο σημαντικότερος είναι εκείνος που προβλέπει την υπαγωγή του συγγραφέα στο ΤΕΒΕ με καθεστώς κατά το ήμισυ (και εξ ολοκλήρου όπως σήμερα) συνεισφοράς.

Κλείνοντας, ο Κώστας Μουρσελάς έκανε λόγο για την ιδεολογική και κομματική ανεξαρτησία της Εταιρείας Συγγραφέων από τα χρόνια της ίδρυσής της μέχρι σήμερα. Στο πνεύμα ανεξαρτησίας της Εταιρείας επέμειναν όλοι οι ομιλητές ενώ η Γαλανάκη και ο Βαλτινός είπαν πως ο συγγραφέας κάνει σε καιρούς κρίσης αυτό που κάνει πάντα: γράφει. Και το γράψιμό του δεν θα γίνει καλύτερο ή χειρότερο εξαιτίας της κρίσης, κατέληξε η Γαλανάκη.

Μια συνέντευξη

2011-11-25T13:15:00.000+02:00

http://www.patris.gr/articles/212508

“Το κλειδί για να γράψεις παιδικό βιβλίο είναι να γίνεσαι παιδί”

Η γνωστή συγγραφέας Βούλα Μάστορη που θα βρίσκεται αύριο στο Ηράκλειο, μιλά στην “Π”

Της Κατερίνας Μυλωνά

Να μπορείς να γίνεσαι παιδί είναι το «κλειδί» για ένα συγγραφέα παιδικών βιβλίων. Το παραπάνω επισημαίνει η αγαπημένη συγγραφέας, Βούλα Μάστορη, η οποία θα βρίσκεται αύριο, Πέμπτη 17 Νοεμβρίου, στις 6.30 το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη.

Μαζί της θα είναι η κ. Μαρία Δασκαλάκη, από το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής.

Η συνέντευξη που η γνωστή συγγραφέας παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:

Γιατί αποφασίσατε να υπηρετήσετε την παιδική λογοτεχνία;
«Ίσως γιατί πεινούσα για βιβλία όταν ήμουν παιδί ή ίσως γιατί κατά βάθος δε μεγάλωσα ποτέ ή ίσως γιατί με “ανάγκασε” με το δικό του τρόπο ο πρώτος μου γιος να γράφω ιστορίες ή ίσως γιατί ο πατέρας του (που δεν υπάρχει πια) δάκρυσε από καμάρι όταν του διάβασα την πρώτη μου αδέξια ιστοριούλα...»

Πώς ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων ξέρει πώς να «μιλήσει» στα παιδιά;
«Απλά, όταν γράφει για παιδιά, γίνεται κι αυτός παιδί και τους μιλάει σαν ίσος προς ίσον. Η δυσκολία είναι να μπορείς να γίνεσαι παιδί και να σκέφτεσαι σαν παιδί. Αλλά αυτό είναι και το κλειδί για να γράψεις ένα παιδικό βιβλίο.»

Ο θάνατος του πατέρα σας έχει επηρεάσει τη ζωή και το έργο σας. Θεωρείτε πως οι συγγραφείς γράφουν βάσει των βιωμάτων τους;
«Είναι αναπόφευκτο τα βιώματα ενός συγγραφέα να χρωματίζουν το έργο του. Ακόμη κι όταν δε βασίζεται σε δικά του βιώματα, υιοθετεί βιώματα άλλων - φανταστικών ή πραγματικών χαρακτήρων του.»

Θα γράφατε ένα παιδικό βιβλίο για την κρίση; Πώς θα εξηγούσατε στα παιδιά τι συμβαίνει;
«Η κρίση είναι ένα θέμα που αφορά εμάς τους ενήλικες, αλλά μοιραία έχει αντίκτυπο στα παιδιά. Με αυτόν τον αντίκτυπο, λοιπόν, θα ασχολιόμουν, εάν έγραφα ένα σχετικό βιβλίο, και την εξήγηση θα την άφηνα σε κείνα. Άλλωστε, “τα παιδιά τα ξέρουν όλα”...»

Το έργο σας έχει γνωρίσει πολλές διακρίσεις, με βασικότερη την υποψηφιότητα στο βραβείο Άντερσεν, τι σημαίνουν για σας;
«Οι διακρίσεις που τύχαινα στο ξεκίνημά μου επιβεβαίωναν κατά κάποιο τρόπο την επιλογή μου να ασχοληθώ με τη συγγραφή και με ενθάρρυναν να συνεχίσω. Και νομίζω ότι αυτές τις διακρίσεις ένας συγγραφέας τις χαίρεται πολύ περισσότερο από όσες άλλες έρχονται στη συνέχεια και οι οποίες απλώς τον επιβραβεύουν για κάποιο βιβλίο του. Διακρίσεις όμως, όπως η υποψηφιότητα για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν, οι οποίες αφορούν το συλλογικό του έργο, για μένα είναι το ίδιο σημαντικές όπως εκείνες που έτυχα στο ξεκίνημά μου, έστω κι αν δεν επηρεάζουν πλέον τη συγγραφική μου πορεία.»

17 Νοεμβρίου στο Ηράκλειο Κρήτης

2011-11-13T12:29:00.001+02:00

Οι εντυπώσεις μου από αυτή την εκδήλωση;

Ε, λοιπόν, ήταν μια πολύ όμορφη κι αγαπησιάρικη συνάντηση με παιδιά και μεγάλους. Τα είχε όλα. Αφήγηση, ανάγνωση, συζήτηση, δημιουργία, αγάπη, φιλία, σεβασμό, εκτίμηση... Οι φωτογραφίες πολλές. Δεν ήξερα ποιες να πρωτοδιαλέξω.

Φωτογραφίες από την εκδήλωση

Με τη Μαρία Δασκαλάκη πριν αρχίσει η εκδήλωση...

Η πρώτη επαφή με το κοινό

Ενώ οι μικροί αναγνώστες δημιουργούν, εμείς οι μεγάλοι συζητάμε για τη δημιουργία...

Καμαρώνω το έργο της

Με μαθητούδια από το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής της Μαρίας Δασκαλάκη

Με δυο αστεράκια

Η αφίσα που μου χάρισαν τα παιδιά από το Εργαστήρι

Κι άλλο παιδικό έργο για καμάρι

Κι άλλο...

Έμαθα γράφοντας παρά διαβάζοντας

2011-11-04T12:12:00.000+02:00

Στις ομιλίες μου συνηθίζω να μη χρησιμοποιώ σκέψεις ή αποφθέγματα άλλων, διότι θεωρώ ότι αυτοί που με κάλεσαν θέλουν ν' ακούσουν τις δικές μου απόψεις επί του θέματος και όχι άλλων. Με την ίδια λογική εάν ήμουν εξεταστής/βαθμολογητής εκθέσεως ιδεών, θα έδινα μεγαλύτερο βαθμό σε ένα γραπτό με αυθεντικές σκέψεις και μικρότερο σε ένα άλλο που θα παρέθετε διάφορες σκέψεις σοφών, παρόλο που θα έδειχνε ότι ο δεύτερος εξεταζόμενος ήταν πιο "διαβασμένος".

Με την ίδια λογική, όταν πρωτάρχισα να γράφω για παιδιά, δεν ακολούθησα τη συνηθισμένη συμβουλή "Διάβασε όσο πιο πολλά παιδικά βιβλία μπορείς!", διότι ήθελα να ανακαλύψω τη δική μου γραφή και να μάθω γράφοντας παρά διαβάζοντας.

Editor? Τι είναι αυτό;

2011-10-24T14:06:00.002+03:00

Στο χώρο του βιβλίου η λέξη editor δε σημαίνει publisher, όπως νομίζουν πολλοί Έλληνες - ίσως λόγω του ότι ως ιδιότητα είναι ανύπαρκτη στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα. Στις προηγμένες όμως εκδοτικά χώρες του εξωτερικού κανένα βιβλίο -αποδεκτό στον εκδοτικό οίκο- δεν εκδίδεται, εάν πρώτα δεν περάσει από το μάτι του editor (καμία σχέση με τον επιμελητή/διορθωτή που έχουμε στην Ελλάδα). Αυτός ο editor, λοιπόν, θα διαβάσει το κείμενο και θα κάνει σημειώσεις πάνω σε αυτό, τις οποίες ο συγγραφέας οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψην του και να κάνει τις απαιτούμενες αλλαγές, εάν θέλει να δει το κείμενό του να γίνεται βιβλίο. Ο συγγραφέας που δε συνεργάζεται με τον editor αποκαλείται "πριμαντόνα" και αργά ή γρήγορα, ακόμη κι αν κάποιο βιβλίο του έχει γίνει μπεστ-σέλερ, θα βρει πόρτες κλειστές με πρώτη αυτή του agent του - ένα ακόμη επάγγελμα άγνωστο στον ελληνικό εκδοτικό χώρο (όλοι οι Έλληνες συγγραφείς διαχειρίζονται οι ίδιοι τις εμπορικές σχέσεις τους με τους εκδότες). Κι επανέρχομαι στον editor. Ο editor είναι τόσο πολύτιμος σ' έναν εκδοτικό οίκο όσο περίπου και ο συγγραφέας! Και οι διάσημοι συγγραφείς "σκοτώνονται" για να εξασφαλίσουν έναν editor-αστέρι, διότι έτσι εξασφαλίζουν τη φήμη τους. Το εύλογο ερώτημα που τίθεται τώρα είναι: ένας πολύ καλός συγγραφέας χρειάζεται και editor; Και δε λέω σκέτο "καλός" ή "μέτριος συγγραφέας"...
Και τελικά τι αξία έχει ένας συγγραφέας αν χρειάζεται editor; Οι κλασικοί παλιοί συγγραφείς ανά τον κόσμο είχαν κι editor;