Εύα (Βούλα) Μάστορη

˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥

Συγγραφέας παιδικών & εφηβικών βιβλίων

˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥ ٠

Ιστολόγιο με απόψεις για την παιδική λογοτεχνία, βιβλία, κριτικές/παρουσιάσεις βιβλίων της Εύας Μάστορη, σχολικές επισκέψεις, προτάσεις προώθησης φιλαναγνωσίας, φωτογραφίες...

.

.

*

˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿✿˙·٠•●♥ ●●♥●•٠·˙✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•˙✿✿˙•٠•●♥ ●★●♥●•٠•✿•●♥●•٠

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Πίσω από τον τίτλο "Πού πήγε το φεγγάρι απόψε;"



Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στα τρία μεγαλύτερα αδέρφια μου –Κική, Ζωζώ και Χρήστο–, που το καθένα
χωριστά και με το δικό του τρόπο στόλιζε την πατρική μου οικογένεια, όπου το «μας» συνόδευε πάντα το όνομα κάθε μέλους της, όταν αναφερόμασταν σε αυτό. «Η Κική μας», «Η Ζωζώ μας», «Ο Χρήστος μας», «Η Βουλίτσα μας». Ναι, το δικό μου όνομα είχε πάντα υποκοριστική κατάληξη, την οποία κατάφερα μετά από σκληρή κι επίμονη προσπάθεια, όταν πια πέρασα τα σαράντα μου, να τους πείσω να την απαλείψουν.
   Ο Χρήστος μπορεί να την απάλειψε, αλλά αρνήθηκε πεισματικά να δεχτεί το μεγάλωμά μου. Ήμουν γι’ αυτόν πάντα ο «σπόρος» και, μάλιστα, θύμωσε (μάλλον με το Χρόνο) τη μέρα που του είπα ότι έκανα ενέργειες για να πάρω σύνταξη.
   —Έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου γι’αυτό το πράμα, γαλιάντρα! μου είπε αυστηρά όσο και τρυφερά.
   —Έγινα εξήντα, Χρήστο, αντέτεινα δειλά.
   —Αδύνατον! Εσύ δεν μπορεί να έγινες εξήντα!
   Βλέπεις, ήμουν γι’ αυτόν πάντα εκείνο το μωρό που το έκανε αυτός να περπατήσει με ένα... κορόμηλο.
   —«Έλα, πάρ’ το!» σου είπα κι εσύ σηκώθηκες κι έκανες τα πρώτα σου βήματα, γαλιάντρα! μου έλεγε συχνά πυκνά περήφανος.
   Ο Χρήστος δεν υπάρχει πια. Οι τρεις αδελφές του θα τον θυμόμαστε πάντα.

Η πρώτη έκδοση

Η πρώτη έκδοση


Χρόνος έκδοσης 1988, εκδόσεις Γνώση, ζωγραφιές Σοφία Φόρτωμα

1 σχόλιο:

Ερωφίλη Πατεράκη είπε...

Διαβάζοντας την τετραλογία της Άννας όταν ήμουν μικρή, σας είχα ταυτίσει στο μυαλό μου με την πρωταγωνίστρια. Αναφέρατε στην ανάρτηση ότι γίνατε εξήντα και μου φάνηκε εξωπραγματικό! Καλή συνέχεια στο όμορφο έργο σας.