Διαβάστε, γιατί χανόμαστε!

Ο λαός που δε διαβάζει λογοτεχνία, ακόμη κι αν μορφώνεται, δεν καλλιεργείται, με αποτέλεσμα να γίνεται εύκολα θύμα λαοπλάνων πολιτικών. Η ανάγνωση λογοτεχνίας είναι το μοναδικό μέσον αυτοανάπτυξης της κριτικής σκέψης.Με αυτή τη λογική, εάν 

θέλουμε οι επόμενες γενιές Ελλήνων να έχουν ένα καλύτερο

μέλλον, θα πρέπει πάση θυσία να προωθήσουμε στα παιδιά μας

τη φιλαναγνωσία και να μην επιτρέψουμε την παρούσα οικονομική 

ύφεση να διαγράψει το μέλλον τους. Το λογοτεχνικό βιβλίο θα 

πρέπει να ενσωματωθεί στην καθημερινή τους διατροφή - μαζί 

με το ψωμί και το γάλα. Στην επίσκεψή μου στο δημοτικό Ίναχου 

Άργους (9-10.2.2012) είδα με χαρά δασκάλους και γονείς να 

πιστεύουν στη δύναμη του λογοτεχνικού βιβλίου και να το 

παρέχουν στα παιδιά τους ως αγαθό “εκ των ων ουκ άνευ”.

Μια παραδειγματική προετοιμασία

Στις 9 και 10 Φεβρουαρίου ήμουν καλεσμένη στο δημοτικό Ίναχου Άργους. Όλα τα παιδιά (κι αυτά του νηπιαγωγείου) ήταν υπέροχα. Θα μου πείτε ότι τα παιδιά είναι πάντα υπέροχα, αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία να σου το δείξουν. Ε, λοιπόν, αυτά τα παιδιά είχαν αυτή την ευκαιρία, διότι διευθυντής στο σχολείο τους είναι ο Θύμιος Καραχάλιος, έχουν δασκάλα για 22 χρόνια στην Α΄ τάξη τη φίλη μου την Αργυρώ Μπιλιούρη, στη Β΄ τάξη την Κατερίνα Διαμαντή, στη Γ΄ τάξη τη Δήμητρα Αθανασοπούλου, στη Δ΄ τάξη την Ελένη Νικολοπούλου, στην Ε΄τάξη τη Γιούλα Κυμπουροπούλου και στην ΣΤ΄ τάξη την Πίτσα Κατσουλιέρη - και στο νηπιαγωγείο τη Μαρία Καρυστιανού. Μοιράζομαι μαζί σας μερικές φωτογραφίες από αυτές τις δημιουργικές ημέρες μαζί τους:

70o δημοτικό Αθηνών

Μια αγκαλιαστή φωτογραφία αντί για το αυτόγραφο που μου ζητούσαν αυτά τα κοριτσόπουλα  -- διότι ο συγγραφέας είναι λογοτέχνης όχι καλλιτέχνης...

Στις 6.2.2012 επισκέφτηκα το 70ο δημοτικό σχολείο Αθηνών με το τρέχον πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ. Συνάντησα τα παιδιά της ΣΤ΄, στα οποία η υπεύθυνη εκπαιδευτικός, κα Κουτουμάκη, είχε διαβάσει το βιβλίο "Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι". Λόγω ύφεσης, όπως μου εξήγησαν στη σχετική απορία μου, δεν είχε προταθεί στα παιδιά η αγορά του βιβλίου, ώστε να προωθηθεί η μοναχική ανάγνωση, η οποία και αποτελεί  τον ακρογωνιαίο λίθο της προώθησης της φιλαναγνωσίας. Η κα Κουτουμάκη, από την πλευρά της, ήταν εξαιρετική στην προσπάθειά της να μεταλαμπαδεύσει τη βιβλιοφιλία της στα παιδιά. 

Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά

Σήμερα στο Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Μια ζεστή αγκαλιά από έφηβες που διάβασαν βιβλία μου, μου χάρισαν κάρτες όπου είχαν καταγράψει τις εντυπώσεις τους για αυτά, συζήτησαν μαζί μου και επικύρωσαν για  άλλη μια φορά τη γνώμη μου: οι έφηβοι αποτελούν την πιο όμορφη, ενδιαφέρουσα κι ελπιδοφόρα γενιά ανθρώπων.

Μοναχική ανάγνωση

Το πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας των μαθητών» έρχεται να βοηθήσει ώστε να μη χαθεί το νέο αίμα των αναγνωστών στην Ελλάδα, ιδιαίτερα τώρα που με την οικονομική κρίση η πλειοψηφία των Ελλήνων γονέων θεωρούν την αγορά ενός βιβλίου πολυτέλεια, με αποτέλεσμα αυτό να είναι από τις πρώτες περικοπές στα οικογενειακά έξοδα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα  ο εκπαιδευτικός διαβάζει ένα βιβλίο στα παιδιά και μετά βλέπουν από κοντά και το συγγραφέα του. Μερικοί εκπαιδευτικοί τολμούν να προτείνουν στα παιδιά να αγοράσουν το βιβλίο προωθώντας έτσι και τη μοναχική ανάγνωση. Χειροπιαστό δείγμα της επιτυχίας αυτού του προγράμματος, φυσικά, είναι όταν έστω κι ένα από αυτά τα παιδιά παρασυρθεί να αγοράσει ή να δανειστεί το συγκεκριμένο βιβλίο και να το διαβάσει μόνο του, διότι ο ακρογωνιαίος λίθος προώθησης της φιλαναγνωσίας είναι η μοναχική ανάγνωση.

Το 2012 με βρίσκει χωρίς το σύντροφο της ζωής μου. Μετά από πολλές καταδύσεις στη θάλασσα της Κατάθλιψης αποφάσισα να συνεχίσω το δρόμο χωρίς εκείνον - άλλωστε, θα κατοικοεδρεύει έτσι κι αλλιώς μέσα μου. Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεχίσω το δρόμο και το επαναλαμβάνω μήπως και η Συγγραφή το ακούσει και έρθει μαζί μου. Τη μέρα της Απώλειας σταμάτησε μαζί μου στο δρόμο - απλή αυτήκοους του γεγονότος. Μετά, όταν εγώ έκανα δειλά βήματα μπροστά, εκείνη απλά στάθηκε και με έβλεπε να προχωρώ... Δεν έχω απομακρυνθεί πολύ από τη Συγγραφή. Έχουμε "οπτική επαφή" ακόμη. Η σχέση μας κρατιέται μια με τις επισκέψεις μου σε σχολεία και βιβλιοπωλεία, και μια με την αναμονή της έκδοσης του νέου μου βιβλίου για ενήλικες "Γυναίκα μπονσάι". 
  Οπωσδήποτε είναι τραγικά δύσκολο να συνεχίζεις το δρόμο για πρώτη φορά μόνος, αλλά όσοι το έχουν κάνει λένε πως το συνηθίζεις και ίσως το απολαμβάνεις από κάποια στιγμή και μετά. Δεν ξέρω αν θέλω να το συνηθίσω ή (ακόμη χειρότερα!) να το απολαμβάνω. Μου φαίνεται σαν προδοσία. Αλλά, πάλι, και ο θάνατος δεν είναι ένα είδος προδοσίας; αντιλέγω στον εαυτό μου.